Ιt's complicated...

Αφηγητής: Πέθανε και ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα ξέχασε να ξυπνήσει απ' τον βαθύ της ύπνο. 
Και ήρθαν κάποτε κι άλλες σαν αυτήν να μιμηθούν την άγνοια της, φροντίζοντας να ερωτευτούν το λάθος άτομο, έναν δειλό καομπόϋ που πέρασε εμβόλιμα από ταινία εποχής.

[Μάταια περιμένεις σ' αυτήν την εποχή να ερωτευτείς κεραυνοβόλα κάτι, ή κάποιον απαγορευμένο...έστω]

[Περάσανε οι εποχές που η απαγόρευση γεννούσε επαναστάτες και το μίσος ήρωες. Τώρα ο φόβος κυβερνά το καθετί και η δειλία όλο σου το είναι. Μικρός γίνεται ο άνθρωπος μπροστά στο μεγαλειώδες συναίσθημα. Το όποιο συναίσθημα-υποκειμενικά μοιραίο-]

Αφηγητής: Ήρωες υπάρχουν στις ταινίες...εποχής. Όχι αυτής της εποχής, προς θεού. Πάντα για άλλες εποχές μιλάμε. Για άλλες και για άλλους. Τότε, σε εκείνες τις ταινίες γνώριζες πως κάθε αδύνατο γινόταν δυνατόν στο τέλος και κάθε εμπόδιο ήταν μονάχα η αρχή για μια μεγάλη νίκη.

Ήρωες στον έρωτα; Που; Πότε; Για τώρα μιλάς;

 Τώρα μονάχα αγάπη μου, ήρωες ονομάστηκαν "ανώριμα παιδάκια" στο διαδίκτυο που παλεύουν με κουμπιά και οθόνες αφής. Ήρωες καταχρηστικά και αόριστα. Και κάτι τύποι αυθεντικοί, που το 'σκασαν απ' αλλη εποχή και βρίσκονται απο λάθος στη δική μας ξερή και άγονη πραγματικότητα. Δύο κατηγορίες. Άνθρωποι πρώτης και δευτέρας διαλογής.

 -Να κάνεις like που και που στους ήρωες, να παίρνουν δύναμη να συνεχίζουν το έργο που ξεκίνησαν.

 Διάβρωση. Επιφάνεια. 

-Να κάνεις και comments ώστε να μένουν τα λόγια σου σαν ωδή στους αιώνες, ύμνος στο όνομα τους.

 Ξεπεσμός. Χειραγώγηση.

α)Διαβρώνονται τα βράχια αγάπη μου, με τον καιρό και εγώ σου γράφω γράμμα να επιστρέψεις, κινδυνεύω. Ιουλιέτα.

β)Η επιφάνεια της θάλασσας ανέβηκε και φέτος. Απειλεί να καταπιεί τα παλάτια που με τόσο κόπο έχτιζες. Και θα 'ρθουν πειρατές και θα λυμαίνονται τους θησαυρούς που έχουμε κρυμένους. Ιουλιέτα.

γ)Ξεπέσαμε εδώ, αγάπη μου. Ολόκληρη πόλη και μας έπεσε βαριά η ήττα. Βαριά και ανέλπιστη. Και τώρα φτωχοί πώς θα ζήσουμε εμείς, που μία ζωή μαθαίναμε στα πλούτη; Ιουλιέτα. 

δ)Απλή  υπόθεση η χειραγώγηση μας πλέον, έτσι αδύναμοι που γίναμε, εύκολα θύματα στα  χέρια ηλιθίων. Τους αναγνωρίζουμε ως ήρωες εδώ, γιατί φανήκαμε εμείς πιο λίγοι. Λίγοι και μικροί. Λίγοι και αφελείς. Κρίμα, αγάπη μου και θα μπορούσαμε να ζήσουμε ή να πεθάνουμε μαζί με ψηλά το κεφάλι. Στον έρωτα ή στην αγάπη. Απάτη Ρωμαίο. Ιουλιέτα.

-Ο χρήστης .... ανέβασε έναν σύνδεσμο "Κι αν σ' αγαπούν να μάθουν να στο λένε...κι αν δεν στο πουν να μάθεις να το κλέβεις. [like ][ comment].

-O χρήστης....μόλις σχολίασε τον σύνδεσμο σας: "Αχ τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε..."

Αφηγητής: Σ' αυτήν την εποχή, αν ζούσαν οι ήρωες μας, θα θρηνούσαν. Κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε απ τον καναπέ και κανένας έρωτας απο οθόνες. Οι αγάπες πέφτουν θύματα εγωισμών και σε λίγο κάποιων πλήκτρων.Καθημερινά. 
Σε λίγο η Ιουλιέτα θα αυτοκτονεί που ο Ρωμαίος δεν την έκανε φίλη στο φεϊςμπουκ και κάποια Πηνελόπη θα χωρίζει τον Οδυσσέα απ το chat.
O Aχιλλέας θα παίζει video-games και η Ελένη θα αγόραζει μπότοξ απ το amazon με πιστωτική. 
Όταν θα καίγεται η Ρώμη κάποιος θα τραβάει φωτογραφίες και θα τουϊτάρει για να ενημερώσει τους άλλους για την καταστροφή και κάποιος Νέρωνας θα βγάζει εκατομμύρια στο χρηματιστήριο με κομπίνες. 

-Μακάρι, αγάπη μου, να σε κρατούσα αγκαλιά, ένα υπέροχο βράδυ, στο ημίφως, με πανσέληνο και να σου τραγουδούσα.

Κι αν γελούσες και με κορόιδευες δεν θα με πείραζε, γιατί εσύ είσαι ο ήρωας, εσύ που αγγίζω και είσαι ακριβώς δίπλα μου, τώρα και για πάντα! 

-Ρωμαίο, σ' αγαπάω!

-Και εγώ, Ιουλιέτα!

Καλοκαιρινοί Χειμώνες

Έχω καιρό να γυρίσω σε σένα. Έχω καιρό να γράψω και να γνωρίσω εμένα. Ξέρεις τελευταία φοβάμαι να εξετάσω τη ζωή ενδελεχώς. Με έχει καταπιεί η επιφάνεια. Με έχει χωνέψει η πραγματικότητα.
Ναι, είναι όμορφο να σε αγκαλιάζουν δυο ζεστά χέρια, να σε κρατούν προστατευμένη απο το μένος των καιρών. Μα είναι πιο όμορφο να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια, να μην έχεις λόγο να λυγίσεις, ούτε όρκο να πατήσεις. Κάποιες φορές είναι υπέροχο να αγγίζεις τα πάντα του τίποτα. Κενό ...και μετά απο αυτό καλοκαίρι.
Γίνεται να μην αγαπάς καλοκαίρι;
Πώς γίνεται να πιστεύεις ότι δεν σ' αγαπούν καλοκαίρι; Μα καλοκαίρι;
Φοβάμαι...
Τελευταία νιώθω πως είναι η αγαπημένη μου λέξη...Φοβάμαι.
Όχι το καλοκαίρι, αλλά  τον άνθρωπο που βλέπω τους χειμώνες. Εκεί που ήλιος δεν φτάνει να ποτίσει την ψυχή του. Και μένει το σκότος απτόητο να καταδυναστεύει τον μέσα του εαυτό.

Και κάπου κάπου προσπαθώ να κοιτάξω εντός μου, μήπως και ανακαλύψω τυχαία στο χάος των σκέψεων και των συναισθημάτων μου, μία ανεξάντλητη πηγή τόλμης. Μήπως την πάρω αγκαλιά και την μοιράσω στον κόσμο, να έχει κουράγιο να δίνει ακόμα και απο αυτά που στερείται. Μα σκέψου πόσοι θα δώσουν αυτό που τους περισσεύει, όχι αυτό που δεν τους αρκεί.

Ένας...για αυτόν τον ένα ζούμε πια, για την εξαίρεση που θα ντροπιάσει τον κανόνα. Γι' αυτόν αξίζει να περιμένεις, να βιώνεις αλλαγές, να γίνεσαι λιώμα υπομένοντας τα πάντα. Κι ας μην είναι τ' άλλο σου μισό, ας είναι φίλος, ας είναι γκόμενος, ας είναι περαστικός. Ας είναι κάτι, όχι τίποτα.
Ας είναι τα πάντα ενός μεγάλου τίποτα. Ας είναι....
Μην περιμένεις πολλά καλοκαίρια να σου αλλάξουν την ζωή. Τα καλοκαίρια σε πληγώνουν. Έχουν ήλιο, αλμύρα, αλκοολ και θύματα. Θύματα ερώτων που έπεσαν βροχές στα καλοκαίρια των θυτών.
Όταν επιστρέψει ο χειμώνας να νιώθεις ευλογημένος που θα 'σαι ίσως στο τίποτα αντί για θύμα.
Γιατί τελικά ο κερδισμένος είναι αυτός που βλέπει τους χειμώνες να έρχονται και να φεύγουν...με φόβο ή στο τίποτα.



"Hay amores..." 

Θεσσαλονίκη ...(2007-2011)

"Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι
να μην τολμήσεις να την δεις ποτέ απ' τη στεριά."
Κι αν κάνεις το λάθος και τη δεις κάποτε απ' άκρη σε άκρη,
μαύρα τα δάκρυα που θα αφήσεις θα' ναι φεύγοντας μακριά.

Στην παραλία, στο βουνό και σε πλατείες βλέπεις
ο,τι ποτέ σου δεν ευχήθηκες να ζήσεις και να δεις.
Κοντά της κάτι παραπάνω απ' αυτό που νόμιζες ότι αντέχεις
κάτι αφημένα σ' αγαπώ στο μέλλον σου θα βρεις.

Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι
Και εγώ παράφρων τόλμησα, την είδα στη στεριά.
Τώρα όμως που γέμισα σώμα, ψυχή μ' αγάπη
κρατάω τα κλειδιά της για μιαν άλλη φορά.

Κι όταν την πόρτα της ξανά, έρθω για να ανοίξω
θα 'ναι μια άλλη μα εγώ την ήξερα καλά,
και όσο κι αν η πόλη μου αλλάξει, μαζί της θα αλλάξω
θα μου θυμίσει πόνους και αγάπες σ' αναδρομές ξανά.

Της Σαλονίκης χάραμα της πρέπει ο αποχωρισμός,
να' χει και ομίχλη να μην δεις τα αγαπημένα στέκια
Όσο κι αν κάποτε αργήσει ο επαναπατρισμός,
πάντα στο τέλος οι αγάπες πέφτουνε στα γνώριμα τα χέρια...

(Εμπνευσμένο απ' το ποίημα του Ν. Καββαδία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΙΙ)

Θα θυμηθώ να σε ξεχάσω;

"Ταξιδεύω θα πει επιστρέφω"

Θα φύγω σύντομα, αγάπη μου. Το ήξερα ότι θα έφτανε αυτή η μέρα.
Θα φύγω μα δε θα κοιτάξω πίσω.
Έχω ήδη πολύ βαριές αναμνήσεις μέσα μου. Φτάνει.

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω σε σένα πια, λέω. Για πολύ καιρό, ξαναλέω. Μέχρι να ξεχάσω κάθε μόριο στιγμών, να μη θυμάμαι ούτε το όνομα σου, ούτε τη μυρωδιά σου, ούτε τους ήχους σου.
Θέλω να επιστρέψω όμως, σα ταξιδιώτης σε απάτητη στεριά. Να σε ξαναζήσω απ' την αρχή, αλλιώς. Με άλλη ταυτότητα και ιδιότητα πια. Να χορτάσω ότι δεν πρόλαβα. Να πάρω απο σένα λίγο ακόμα.
Και αυτή τη φορά εύχομαι να μην με πνίξουνε τα δάκρυα, να αντέξουνε οι αμυνές μου την εικόνα σου, να κρατήσουνε γερά το βάρος της ομορφιάς σου και να μη σε θυμηθούν τα κύτταρα μου.

Θα ταξιδεψω ξανά προς τα πίσω και για πρώτη φορά, έτσι για να δείξω σε όλους αυτούς τους δειλούς που σε ξέχασαν ότι μπορώ να ζήσω και χωρίς να θυμάμαι.

υ.γ. Να θυμηθώ να επιστρέψω. Κάποτε,όποτε...

Ωδή στην πάροδο...

Άσε με να κάνω όνειρα. Μαζί με τους πολύτιμους μου....
Άσε με να αγνοώ την ύπαρξη του χρόνου. Να νομίζω πως έχει μόνο θετική επιρροή επάνω στους ανθρώπους.
Άσε με να ελπίζω οτι το μέλλον θα ναι σαν ταινία με χάπι εντ. Αφού ταινία θα περάσει απο μπροστά μου χωρίς να το καταλάβω. Ταινία,  και θα οδηγήσει αβίαστα στους τίτλους τέλους, στην μνεία των πρωταγωνιστών.
Άσε με να το ζήσω με τις λιγότερες απώλειες, εντός και εκτός μου. Μη μου παίρνεις κι άλλο την απώλεια της κάθε μου προσπάθειας.
Άσε με να θαυμάζω ό,τι έχτισα και ό,τι χτίστηκε γύρω μου χωρίς τη δική μου παρέμβαση. Τους ανθρώπους μου θέλω μόνο να αναγνωρίζω και να επαληθεύω τις ματιές και την ύπαρξη τους.
Άσε με να τραγουδώ στον ήλιο, στη θάλασσα, στο φεγγάρι. Να κοιτάζω τον ουρανό και να ευγνωμονώ τους πάντες για το γαλάζιο του χρώμα, ακόμα και στη συννεφιά.
Άσε με να χαρίζω χαμόγελα, χωρίς να τους τα παίρνω πίσω. Να γεμίζει ο κόσμος  στιγμές και το σύμπαν απόλαυση.
Άσε με να μην με αφήσουν. Άσε με να τους κρατήσω. Όλους, έναν προς έναν.
Ή να πω καλύτερα "επίτρεψε μου"; Ισως να ακουστεί πιο ευγενικό και με αφήσεις νέα για κάμποσο ακόμα...