Τα δύο Άλφα

«Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση»- Αντρέ Μπρετόν

Αυτή τη φράση την είχα διαβάσει εδώ και 6-7 χρόνια στο προφίλ μιας παλιάς συμφοιτήτριας και ομολογώ ότι από τότε αυτή η φράση με ακολουθεί. Είναι δύσκολη η ζωή και απαιτητική και δεν υπάρχει τίποτα εύκολο σε οτιδήποτε έχει αναμειχθεί ο άνθρωπος. Σε ό,τι έχει δημιουργήσει και σε ό,τι έχει καταστρέψει. Η καθημερινότητα ακόμα είναι δύσκολη όσο δύσκολες είναι και οι σχέσεις, οι λέξεις, τα όνειρα και οι επιλογές. Αυτήν ακριβώς την καθημερινότητα προσπαθεί ο καθένας να αποδυναμώσει, να την φέρει στα μέτρα του, να την εξημερώσει. Και για μία μέρα κάθε τόσο, όλοι μας καταφέρνουμε να αισθανθούμε δυνατοί και αισιόδοξοι και γενναίοι και ικανοί και άτρωτοι και ισχυροί. Γιατί δαμάσαμε για λίγο αυτήν την καθημερινότητα που μας κατατρώει, που μας αγχώνει, που όλο απαιτεί από εμάς τον καλύτερο μας εαυτό, την καλύτερη μας μέρα, την πιο τέλεια στιγμή μας. Που όλο μας γεμίζει φόβους για το τώρα, το αύριο, το μεθαύριο και αμφιβολίες για το χθες.

Ο καθένας για τόσο λίγο όσο διαρκεί μία ημέρα έχει καταφέρει να χαμογελάσει, να ονειρευτεί, να αισθανθεί γεμάτος, πλήρης, σπουδαίος ή χρήσιμος. Και αυτή η μέρα, η μία, η μοναδική ή η επαναλαμβανόμενη με ρυθμό ασταθή, αρκεί για να γεμίσει την μπαταρία της αντοχής, γι’ αυτές τις απαιτητικές καθημερινότητες που θα έρθουν -θέλοντας και μη- και θα ταράξουν τα νερά. Άνθρωπος είναι η λύση, όποιο και αν είναι το πρόβλημα. Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα, όπως και άνθρωποι, όμως οι λύσεις δίνονται μόνο όταν υπάρχει θέληση, προσπάθεια, επιμονή και αγάπη.

Τα περισσότερα προβλήματα, αυτά που λύνονται κατά γενική ομολογία, είναι συνήθως παιχνίδια του μυαλού, διαφορετικές οπτικές και αντιλήψεις με βάση την εμπειρία, την οικογενειακή, κοινωνική και οικονομική κατάσταση και τον περίγυρο του καθενός από εμάς. Αυτό που για μένα είναι ένα πρόβλημα και με απασχολεί ένα μήνα, για σένα μπορεί να είναι ένα θέμα ασήμαντο που λύνεται σε μια ώρα, ή σε ένα λεπτό, με μια διαφορετική προσέγγιση ή μια διαφορετική σκοπιά.

Όλα τα μεγάλα συναισθήματα θα έπρεπε να μετριούνται με βάση τον βαθμό της απόρριψης του ενός από τον άλλον. Το πόσο μ’ αγαπάς δηλαδή να μετριέται από το πόσο αποδέχεσαι εμένα ή το πρόβλημα μου. Να μη συμφωνείς με αυτά που σκέφτομαι ή με αυτά που λέω, ωστόσο να προσπαθείς να με καταλάβεις. Να θεωρείς το πρόβλημα μου χαζό αλλά κάθε φορά να το ακούς, να το σκέφτεσαι, να μου προτείνεις λύσεις και να τις επαναλαμβάνεις όταν τις ξεχνάω. Να συμφωνώ μαζί σου αλλά ποτέ να μην εφαρμόζω τίποτα από αυτά που μου πρότεινες. Να είμαι αδύναμος και να με κάνεις δυνατό, έστω για όση ώρα μιλάω μαζί σου. Να μου δίνεις κουράγιο και ελπίδα, έστω και αν μέσα σου πιστεύεις ότι δεν υπάρχει καμία. Να προσπαθείς να με κάνεις καλύτερο άνθρωπο, έστω και αν δεν γίνω ποτέ. Να επενδύεις σε μένα, έστω και αν σε απογοητεύω. Να με στηρίζεις ακόμα και αν δεν το έχω μεγάλη ανάγκη. Εκεί, ξανά και ξανά και ξανά. Να με ενεργοποιείς όταν αδρανώ. Να με κάνεις να βλέπω τι αξίζω, όταν νιώθω ένα τίποτα. Να είσαι εκεί όταν πιστεύω ότι δεν έμεινε κανείς. Να μου μιλάς, όταν σιωπώ. Να με διακόπτεις, όταν ξεφεύγω από την ουσία. Να με αγαπάς όπως θες, όπως μπορείς και για όσο, μα πάντα αληθινά και ανιδιοτελώς.

Τα προβλήματα του καθενός διαφέρουν σε ένταση, σε διάρκεια και σε μορφές. Κανείς δε θα ασχοληθεί με το πρόβλημα σου εάν δε σε αγαπάει αληθινά, κυρίως όταν όλοι μας λίγο πολύ επιβιώνουμε σε ζόρικες καθημερινότητες. Το πρόβλημα σου ας είναι όσο γελοίο, σοβαρό, ασήμαντο, μικρό ή μεγάλο θέλει. Όσο υπάρχει αγάπη μέσα σε έναν άνθρωπο και όσο αυτή η αγάπη απευθύνεται και πολλαπλασιάζεται γιατί διαιρείται, κανένα πρόβλημα, σε καμία βίαιη καθημερινότητα δεν θα διαρκεί περισσότερο από όσο του επιτρέπεις. Και μπορεί σε όλα τα προβλήματα να μην υπάρχουν λύσεις, αλλά υπάρχουν άνθρωποι. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και αγάπη.

Σε κάθε πρόβλημα που συναντάς, σε κάθε ερώτηση που θέτεις στον εαυτό σου ή σου θέτουν, σε κάθε λύση που γυρεύεις ή γυρεύουν, ρώτα : -Το κάνεις με αγάπη;

Αν ναι, τότε βρήκες την απάντηση στο πρόβλημα σου. Αν όχι, θα βρεθεί άνθρωπος να σε βοηθήσει.

Όπως και να ‘χει η φράση του Μπρετόν μπορεί να ερμηνευθεί και ως εξής: «Δύο είναι οι λύσεις στη ζωή, ο άνθρωπος και η αγάπη, αλλά πολλές φορές μιλάμε για το ίδιο ακριβώς πράγμα».

Αφιερωμένο στην Μαίρη που παρόλο που δεν έχει απαντήσεις, έχει μέσα της μια τεράστια και ανεξάντλητη αγάπη.  

Kαρδιές βαρίδια

Το εύκολο και το δύσκολο είναι δύο έννοιες καθαρά υποκειμενικές. 

Μεγαλώνεις για να παραδεχτείς το αυτονόητο: «Οι σχέσεις είναι δύσκολες». Θα πάρουν την μορφή που εσύ θες να τους δώσεις. Μπορούν να γίνουν ευλογία, πόνος, χημεία, συνήθεια ή και φαντασία. Μα σε κάθε περίπτωση οι σχέσεις είναι ένα ταξίδι, ένας δρόμος προς δύο κατευθύνσεις. Εσύ διαλέγεις εάν θα πας μπροστά, κοιτώντας το μέλλον ή πίσω επιμένοντας παρελθοντικά.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα και τα διπλά και τα τριπλά. Αυτό που αλλάζει βέβαια στα πολλαπλά λάθη είναι η ποσότητα της αξιοπρέπειας που χάνεις. Χάνεις λίγο από τον εαυτό σου, το αναγνωρίζεις, προσπαθείς, μα θέλει χρόνο και επιμονή για να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να δεις υπερηφάνεια. Οι σχέσεις εξάλλου είναι δύσκολες και έτσι δικαιολογούνται και τα λάθη. Ναι, αυτά τα λάθη που λέγανε πάντα οι μεγάλοι, πως είναι το άλφα και το ωμέγα της ωριμότητας.

Οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια. Είναι μόρια αέρα που καταλαμβάνουν ακριβώς όσο χώρο τους δίνεις. Άλλοι θα μείνουν από επιλογή, άλλοι από ανάγκη. Άλλοι προσωρινά και άλλοι μόνιμα. Οι σχέσεις είναι δύσκολες, ναι, γιατί δεν τις βρίσκεις αλλά τις φτιάχνεις. Τις χτίζεις από την αρχή, κάθε φορά, επιλέγοντας τα υλικά σου ένα-ένα. Η σταθερότητα των σχέσεων εξαρτάται από το πόσο χρόνο έχεις και ποια επίπεδα δυσκολίας σου αρέσουν. Ρίχνοντας λίγο νερό στο χώμα, γρήγορα θα φτιάξεις σχέσεις από λάσπη. Το γεγονός ότι η λάσπη θα κρατήσει όσο θελήσει ο καιρός και η τύχη δεν πάει να πει πως πρέπει να πιστέψεις οτι έχεις σχέσεις από διαμάντι. Η άγνοια αυτή σε πάει πίσω, σε καταστρέφει. Ρίχνοντας νερό στο τσιμέντο, θα φτιάξεις σχέσεις από μπετόν. Και το μπετόν για να δέσει θέλει χρόνο και φροντίδα. Να μην πιστέψεις πως σταματάει ποτέ η οποιαδήποτε προσπάθεια και το οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Οι σχέσεις είναι μια δουλειά full-time. Και ειδικά οι σχέσεις οι αληθινές, οι μόνιμες και οι δύσκολες. Αυτές ποτέ δεν κουράζουν, γιατί ποτέ δε σταματούν να εκπλήσσουν. Πολεμώντας να φτάσεις στην πλήρη γνώση του άλλου, χρόνια μετά, συνειδητοποιείς πως ποτέ δε θα βρείς πάτο σε κάτι άπειρο, σε κάτι αξιόλογο και σε κάτι τόσο δυνατό και δύσκολο όπως η αγάπη. Γιατί αν κάτι μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό σε όποια δυσκολία, αυτό είναι μόνο η αγάπη και τα παράγωγα της. Η επιμονή, η αντοχή και η προσπάθεια. Και ευτυχώς, τα αληθινά και τα αξιόλογα δεν έχουν πάτο.

Οι καρδιές έχουν βαρίδια. Βυθίζονται σε βάθη στο «μαζί» και αναδύονται στην επιφάνεια στο «χώρια». Ή και το αντίθετο. Οι κανόνες του παιχνιδιού δεν βρέθηκαν ακόμα. Ναι, οι σχέσεις είναι δύσκολες, γιατί έχουν για βαρίδια τα αισθήματα. Κανείς δε θέλει να χάνει, ειδικά αν προσπαθεί, εάν δημιουργεί, εάν χτίζει. Μα έτσι πάει το παιχνίδι. Κάποιοι νομίζουν πως χάνουν, αλλά ουσιαστικά κερδίζουν και κάποιοι χάνουν πραγματικά. Το δύσκολο είναι η αξιολόγηση με καθαρό μυαλό, χωρίς τις παρεμβάσεις της καρδιάς. Χωρίς ανόητες γενικεύσεις και αισθηματισμούς. Το «πάντα» και το «ποτέ» εξάλλου, ήταν πάντοτε δύο λέξεις απαγορευμένες για την καρδιά, αντίθετες με την ανθρώπινη φύση. Απαγορευμένες, μα ούτε αδύνατες ούτε ανύπαρκτες.

Οι αρνητικές καταστάσεις πρέπει να μένουν πίσω. Και εδώ δεν έχεις επιλογή. Εδώ διαλέγεις τη ζωή σου. Εύκολο είναι να το πεις, δύσκολο να το κάνεις, αλλά οι καταστάσεις οι άσχημες έχουν πόνο και ο πόνος είναι το χειρότερο βαρίδιο απ’ όλα. Σε οδηγεί πιο κάτω και απ’ τον πάτο. Πιο πέρα και απ’ το τέρμα. Πιο έξω και από σένα. Χάνεσαι , μπερδεύεσαι και σταματάει ο χρόνος. Άσε το παρελθόν πίσω σου, μη διστάσεις. Η διστακτικότητα κάνει το τέλος πιο δύσκολο, αλλά δεν θα το αλλάξει. Το τέλος δεν αλλάζει, είτε το αποδεχτείς, είτε όχι και είναι πάντα οριστικό. Μπορεί να το  καθυστερείς, μπορεί να του δίνεις το φιλί της ζωής αλλά δε θα το γλιτώσεις. Μην αργείς να κοιτάξεις μπροστά. Αυτό είναι το δύσκολο, αυτό, που λέγεται νέα αρχή.

Οι νέες αρχές κρύβουν νέα βαρίδια, τον φόβο και την αυτοσυγκράτηση, την επιφυλακτικότητα και την καχυποψία. Το δύσκολο στις νέες αρχές είναι να αφεθείς. Και ειδικά στις νέες καρδιές και στις νέες αγάπες. Να βρεις ξανά το χαμόγελο σου, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Με τις ίδιες λέξεις, τα ίδια όνειρα, την ίδια ειλικρίνεια.

Θα κοιτάξεις μπροστά παίρνοντας μαζί σου τον καλύτερο σου εαυτό, αυτόν που είχες ή αυτόν που απέκτησες στην πορεία. Θα πετάξεις όλα σου τα βαρίδια, αυτά που σε κρατάνε μακριά από όλες τις αγάπες, και τις εύκολες και τις δύσκολες. Θα πάρεις μια απόφαση για τη ζωή σου, για το που θέλεις να είσαι και με ποιους. Θα πεις μια «καληνύχτα» στο παρελθόν σου, αυτό που σε στενοχωρεί και σε κρατάει πίσω μαζί του.  Θα ανοίξεις την πόρτα, θα αντικρύσεις τον ήλιο και με ανοικτά τα μάτια θα κάνεις το επόμενο, έστω δύσκολο βήμα. 

Γιατί οι καρδιές χωρίς βαρίδια, αγάπη μου, πετάνε.