Επαναστάτης στην αγάπη...

Δεν ήταν Πάσχα το φετινό, ήταν κάτι άλλο. Δεν ήταν ούτε Ανάσταση...ήταν επανάσταση. Ιδεών θα πω, ναι, και καταστάσεων. Αλλάζει ρε ο κόσμος, με ταχείς ρυθμούς εκεί έξω, και εσύ ακόμα ονειρεύεσαι θαύματα. Η αγάπη είναι θάυμα, άλλα έχει σταυρωθεί πολλές φορές, να ξέρεις, και ακόμα την πληγώνουν οι δειλοί.
-"Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις", παραδέχτηκα σε όλους τις τελευταίες μέρες και κυρίως στον εαυτό μου. Εγώ έπρεπε πρώτα να το καταλάβω. Ο φόβος τους άλλαξε, μου λες. Και πας εσύ ατρόμητος μετα στο πόλεμο, δίχως όπλα να αμυνθείς και νομίζεις πως θα επιβιώσεις. Θα σε τσακίσουν, στο λέω εγώ. Και θα φοβηθείς να το ξανατολμήσεις. Θα δειλιάσεις. Δεν θα αγγίξεις την αγάπη για δεύτερη φορά.
-Ρε έχουν τρελαθεί οι άνθρωποι- άντρες-γυναίκες. Κερατώνουν, (εξ)απατούν, λένε ψέματα, φεύγουν...ναι αυτό κυρίως, φεύγουν...
Παντού θα υπάρχει ο πόνος όπου κι αν πάς, για όπου κι αν φύγεις. Δε γλιτώνεις τελικά. Γιατί ποτέ καμία λογική δε κυριάρχησε στα συναισθήματα των ανθρωπων  για πολύ καιρό. Φύγε εαυτέ μου, φύγε έρωτα μου και εσύ φίλε μου. Φύγε να σωθείς απ την αγάπη μου ή τη δική σου που δε μπορείς να αντέξεις. Δε θα σε κακολογήσω ούτε εγώ, γιατί τον ξέρω τον δρομο απο πριν. Τον έχω περπατήσει πολλες φορές. Γιατί κάπου κάπου σου πέφτει βαριά η τόση οικειότητα μαζί με το δέσιμο και την αγάπη. Και κάποιες άλλες φορές, σε κυριεύει ο φόβος της απώλειας και το βάζεις πρώτος στα πόδια. Γιατί πονάει πιο πολύ να σε απορρίψει εκείνος ο "ανθρωπος σου", πριν απο σένα. Φύγε,όπως κάνω και εγώ...
Θα φύγω, μα θα βρω κι άλλους δειλούς στο δρόμο μου. Γιατί κάποια στιγμή, όλοι παίρνουμε τον ίδιο δρόμο, μα όλοι κάπου φτάνουμε...
Θα φύγω, μα αν γυρίσω θα 'ναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Και θα γυρίσω, γιατί στην αγάπη εγώ κάνω κύκλους, έτσι για να μην λέγομαι ψευτο-επαναστάτης.
Επαναστατώ, μα δε θα σταυρώσω κανέναν, ελπίζω, όσο δυσκολες και αν έγιναν οι σχέσεις, αγαπη μου! 


 

ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙ

http://www.youtube.com/watch?v=n3Pep4IcG4U&feature=related 

Τώρα τελευταία μυρίζομαι την αλλαγή στον αέρα. Είναι μάλλον πάλι αυτή η μεταβατική περίοδος που βιώνω, όταν βρίσκομαι κοντά σε κάθε τέλος. Όπως ακριβώς μυρίζει η ανοίξη σαν έρθει… Δεν ξέρω, τελευταία δεν αντέχω να σκέφτομαι το «μετά». Θέλω για μια φορά να σκέφτομαι πρώτα το τώρα. Γι αυτό το αποφεύγω. Ήρθε η στιγμή στη ζωή μου να πάρω αποφάσεις σπουδαίες και σημαντικές, ή μάλλον πλησιάζει αυτή η ιερή στιγμή.

Μονίμως τις απέφευγα τις μεγάλες ευθύνες όχι από δειλία, αλλά γιατί και πάλι την αποτυχία των επιλογών μου μόνο σε μένα θα τη χρέωνα, σε αυτή μου την αναποφασιστικότητα. Και δες που η ζωή σε φέρνει πλάι σε διλήμματα και σε γενναίες αποφάσεις, σε αυτά τα σταυροδρόμια του σωστού και του λάθους. Διάλεξε σου λέει, αν σου βαστάει, διάλεξε. Και εσύ διαλέγεις.

Λοιπόν, τώρα εγώ βρίσκομαι στο μεταίχμιο της ωριμότητας και της παιδικότητας. Σε αυτή τη φάση που δεν φανταζόμουν να φτάσω ποτέ ή τουλάχιστον να φτάσω τόσο γρήγορα. Νερό κυλούν τα χρόνια. Αυτό μου είπαν οι σοφοί και ο χρόνος το απέδειξε το θεώρημα. Το πρόβλημα μου δεν είναι που μεγαλώνω, όχι προς το παρόν. Είναι που πρέπει να πάρω αποφάσεις για το μεγάλωμα μου. Όταν έρθει. Κι αυτό το "πρέπει" να σου πω την αλήθεια, ποτέ μου δεν το χώνεψα.

Τελειώνει η φοιτητική ανεμελιά και η αναισθησία, και έχω 2 επιλογές: ή να παρατείνω λίγο ακόμα τον καιρό ή να επιστρέψω στην αφετηρία μου. Το θέμα είναι ότι την έχω αγαπήσει τόσο αυτή την πόλη, μα τόσο, που είναι ανώφελο να προσπαθείς να αποχωριστείς κομμάτι του εαυτού σου. Kαι από την άλλη, με περιμένουν άνθρωποι αλλού, πιο σημαντικοί κι απ τον αέρα που αναπνέω. Όμως εκεί απ’όπου ξεκίνησα δεν θέλω να γυρίσω,το γιατί μη το ρωτας. Ισως γιατί είχα πάντα πράγματα που υπήρχαν, χωρίς να δημιουργήσω τίποτα εγώ. Και εδώ το νιώθω. Εδώ ξεκινησα από το μηδέν και έγινα κάτι, έχω κάτι δίπλα μου και κάτι στη ψυχή μου. Κλαίω και χαμογελώ, χαίρομαι και απογοητεύομαι και αυτό είναι κάτι. Είναι αλλιώς εδώ αυτό το κάτι. Εκεί είναι απλά το σπίτι, εδώ είμαι απλά εγώ.

Θα ‘ θελα να μείνω εδώ... μα και εκεί. Δεν το 'χω αποφασίσει ακόμα, δεν ήρθε ο καιρός, μη με πιέζεις. Έχω λίγες ανάσες ακόμα. Ισως να θέλω και να μείνω εδώ, κι ας γίνεται κάπου κάπου εχθρικό το περιβάλλον. Εγώ έχω επιβιώσει και σε δήθεν φιλικά….

Φως σαν βολίδα

Μια φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι η καρδιά μου σπάει μες στο φως σε είδα
Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη
μες στην αλλαγή βλέπω μ' άλλα μάτια

Όλα είναι ίδια αν δε τ' αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ' τη δικιά σου τη ματιά
μέσα απ' τη δικιά σου τη ματιά

Μια φωτογραφία κομματάκια δυο
έχω να σε δω χρόνια αστεία-αστεία
Πιάνω την κολλάω σε ξανακοιτώ
πιο όμορφη θαρρώ δείχνεις μου όσο πάω

Στην καρδιά σου καίει μια μικρή φωτιά
κι από τη ματιά ένα φως που ρέει
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα

............................................................................................................................................................... Μες την αλλαγή βλέπω μ'άλλα μάτια τελικά.Υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν όμορφες στιγμές που μπερδεύονται  με τις άσχημες και υπάρχει και  δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουμε κάθε λάθος μας. Ευκαιρίες  που σκάνε σα φωτοβολίδα σε καθαρό ουρανό ή και συννεφιασμένο, δεν έχει σημασία...

Σταθερά Μοιραίοι

Για όσες σχέσεις θα μπορέσεις αύριο μεθαύριο να μιλήσεις με σιγουριά, ή τουλάχιστον χωρίς αμφιβολία, τότε να 'σαι σίγουρος πως γι’ αυτές και μόνο κέρδισες το στοίχημα. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν, μεταμορφώνονται με τα χρόνια  και απ’ τα βιώματα του καθενός πλάθεται η πορεία του.

    Φοράνε μάσκες όταν  πονέσουν για πρώτη φορά και πίστεψε με, από τότε δεν την αποχωρίζονται ποτέ ξανά. Φυλάγονται, προσέχουν. Και προτιμούν να αφήνουν παρά να αφήνονται, γιατί ο φόβος γίνεται πλέον δεύτερη  φύση τους. Πρώτη φύση παραμένει η μοίρα, αυτό που λένε πεπρωμένο. Και ξέρεις πολλοί το αμφισβητούν, όμως εγώ θα προσδιόριζα τη μοίρα ως τ’ αποτέλεσμα των πράξεων μας, αυτό που ενώ όταν το επιχειρείς είσαι απόλυτα σίγουρος και όταν το αξιολογείς σχεδόν πάντα μετανιώνεις. Ναι, θα μπορούσες να τα ‘χες πάει καλύτερα. Ναι, δεν πέρασες το τεστ. Ναι, απέτυχες. Ε και;

  Τη μοίρα σου βοήθησες να προχωρήσει παρακάτω. Δεν είμαι μοιρολάτρης, αλλά ρεαλίστρια. Οι σχέσεις είναι δύσκολες και ξεκίνησα και εγώ με την αφέλεια του πρωτάρη, όπως όλοι. Σχέσεις δημιουργείς κάθε μέρα, το θέμα είναι πώς και πόσες διατηρείς με τα έτη. Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν και εγώ μαζί. Και πιο πολύ αλλάζουν αυτοί που ‘χουν πονέσει.

  Όταν πέφτεις για ύπνο,λοιπόν, μην σκέφτεσαι στρατηγικές ούτε σενάρια να πλάθεις, ούτε καν κατά λάθος, γιατί θα σε προσπεράσει από δεξιά η πραγματικότητα. Αφέσου στο χρόνο που κυλά, κάνε ότι το ρολόι, προχώρα. Μονάχα να ονειρεύεσαι στέρεα εδάφη με τρεχούμενες στιγμές. Γιατί όταν πατάς σε σταθερά θεμέλια, δε σκέφτεσαι ότι η γη γυρίζει…

                                                                                                     Μοίρα μου έγινες (γίνεσαι)

Eπιστήμιοι φίλοι σου...

Η ζωή μας όλη είναι άνθρωποι. Και εσύ είσαι αυτός που επιλέγεις ποιους θα κρατήσεις κ ποιους θα αφήσεις. Μα  οι άνθρωποι μας φεύγουν και από μόνοι τους, μπορούν και το κάνουν , είτε το θέλουν είτε όχι. Άνθρωπος σου τελικά είναι και αυτός που μένει και αυτός που φεύγει. Γιατί ίσως  την φυγή πολλές φορές δεν την επιλέγουμε αλλα μας επιλέγει.

Άνθρωπος τους είσαι και εσύ και θα σε είσαι όπου κι αν είσαι, γιατί έχεις χαραχτεί βαθιά, σε αυτούς που λυγίζουν τώρα με τη φυγή σου και σε αυτούς τους «δήθεν δυνατούς» που σε κοιτούν να φεύγεις και φαίνονται να μη  σπάνε…(’’φαίνονται’’).

Άνθρωπος δικός τους είσαι. Είσαι αυτή που γέμισε εικόνες τις ζωές τους, γέλια την καθημερινότητα τους και με κλάμα τη  συγκίνηση τους. Είσαι πολλά ακόμα. Είσαι ένα χειμωνιάτικο πρωί με ζεστό καφέ και κουβεντούλα και ένα βράδυ λαμπερό με μουσική, κουτσομπολιό και βλέμματα. Είσαι μια βόλτα εκεί στη λίμνη, ένας κυριακάτικος καφές με πολλά ντεσιμπέλ, είσαι ένα θαρραλέο γεύμα σε κάποιο τσιπουράδικο. Είσαι το καλύτερο σχόλιο σε μία είδηση, είσαι η ατάκα της στιγμής, είσαι το νευρικό γέλιο σε μοναδικές καταστάσεις. Μα είσαι και άλλα….

Είσαι αυτή η γκρίνια που όλοι απεχθάνονται, είσαι ο αντίλογος στο λόγο, είσαι το νεύρο σε μια άσχημη στιγμή, η δυνατή φωνή, ο εγωισμός ο ίδιος….

Ολόκληρη όμως είσαι εσύ και γι αυτό σ' αγαπούν. Και σ' αγαπούν και για τις καλές και για τις κακές σου στιγμές. Αυτό να το θυμάσαι. Δε λένε τα δάκρυα το ‘αντίο’ που νομίζεις. Λένε ότι θα λείψεις πολύ σ’ όλους αυτούς και την απουσία αυτή πάνε να πνίξουν. Αυτό κάνουν τα δάκρυα πνίγουν πόνους ή τουλάχιστον προσπαθούν. Θα λείψεις, αλλά δεν έχει σημασία. Αν για κάτι μπορείς να σαι σίγουρη κ ευτυχισμένη είναι που έχεις γύρω σου όλους αυτούς και με τα δάκρυα και με τα «χαμόγελα» τους. Μετράει μόνο η αγάπη που ‘χουν για σένα φυλαγμένη. Οι όμορφες στιγμές από σένα που θα μείνουν χαραγμένες στο μυαλό τους για πάντα. Και το πάντα ξέρεις είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. . .

Κάποτε είπε κάποιος: ‘’αν έχεις φίλους ίσως και να χεις τα πάντα’’. Θα διαφωνήσω. Αν έχεις φίλους σίγουρα έχεις τα πάντα, και θα’ ναι για πάντα. Κοίτα μπροστά σου το δρόμο που έχεις να διανύσεις και όχι πίσω, γιατί πίσω σου δεν υπάρχει κανείς, όλοι πλάι σου είναι. Περπατάνε παράλληλα με σένα οι φίλοι. Πίσω σου δεν υπάρχει κανείς, μην κοιτάξεις. Δεν έχεις αφήσει τίποτα ούτε σε άφησε κάτι. Όλα δίπλα σου είναι και κάποια τα κρατάς στα χέρια σου. Θα 'ναι μαζί σου στο ταξίδι της ζωής, αυτούς που έχεις στην καρδιά και αυτοί που σε ‘χουν. Και δεν θα ακούσεις ποτέ ξανά την ηχώ στη ζωή σου. Γιατί αντίλαλο κάνουν μόνο οι ζωές οι άδειες.  

Δεν θα φύγεις ποτέ από καρδιές. Όχι, απ’ αυτές δε θα λείψεις καθόλου. Από ζωές θα λείψεις, από καθημερινότητες, από συνήθειες. Μα αυτό είναι ζωή, να αγαπάς ό,τι κι αν γίνει. Και να σου πω κάτι, καλά θα κάνεις και θα λείψεις, έτσι για να σιγουρευτείς και εσύ πως σ ‘αγαπούν στ’ αλήθεια. Μην αμφιβάλλεις.

Εσύ μόνο να γελάς. Μονάχα να χαμογελάς. Και θα χαμογελάνε και «αυτοί»…… « εμείς» εννοώ. Γιατί αυτές είναι αγάπες μάτια μου, και όχι απάτες. Γι αυτό να χαμογελάς …και για άλλα….αυτά που θα’ ρθουν.

[ αφιερωμένο στην Επιστήμη με πολλή πολλή….. α-πάτη]