Αλλήλων έργα

Αγάπησες ακόμα και αυτό που νόμιζες ότι μισούσες και απεχθανόσουν. Αυτό που δεν ήταν κάτι φοβερό για τους άλλους, αλλά ήταν αδιανόητο για σένα. Εσύ που μια ζωή μιλούσες και διέδιδες πως δεν μπορείς την καταπίεση, πως δεν αντέχεις τη συμβίωση, την πλύση εγκεφάλου, την αφέλεια. Εσύ ακόμα έλεγες πως δεν αντέχεις άλλα πιο χαζά, όπως το camping, τις ξένες τουαλέτες, τους ψεύτες και αγενείς ανθρώπους, την πολυλογία, τις μεγαλοστομίες. Δήλωνες λάτρης του "λακωνίζειν'', της διασκέδασης, των μεγάλων παρέων, του "καθωσπρεπισμού" και της γαλήνης. Εσύ που όλο έλεγες, όλο μιλούσες.
Βλέπεις ,λοιπόν, πως αρκεί ένας μονάχα άνθρωπος να σου αλλάξει τα μυαλά. Αυτός να ' ναι ο ένας που θα σε κάνει κάποιον άλλο. Θα σε μεταμορφώσει. Εσύ θα κάνεις όλα σου τα δήθεν αδιανόητα. Γιατί τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, μέχρι να δούμε πως γίνεται στην πράξη, δοκιμάζοντας το.
Αρκεί η αγάπη προς αυτόν τον ΕΝΑ άνθρωπο, ο χώρος και ο χρόνος που του δίνεις για να χωρέσει στη ζωή σου η διαφορετικότητα. Να μπουν στη ζωή σου οι συνήθειες του ,οι πράξεις του και οι σκέψεις του και να σε επηρεάσουν.Αρκεί να τολμήσεις να αγγίξεις τους φόβους σου και να τους ξεπερασεις. Κάποιος σου έδειξε τον δρόμο απ'την αφετηρία σου προς τον τερματισμό της ζωής σου, ή μάλλον κάποιοι. Ηταν πολλοί, γιατί και εσύ δεν είσαι ένας. Είσαι όλοι αυτοί μαζί. Ολοι όσοι μπήκαν στη ζωή σου, είσαι.
 Τώρα κάνεις πράγματα που ούτε φανταζόσουν, γιατί αγαπάς ή γιατί σ'αρέσαν τελικά ή ίσως γιατί σου έγιναν συνήθεια. Κι όλα αυτά τα κουβαλάς μαζί σου. Πάντα θα θυμάσαι στιγμές, καλές ή κακές, δεν έχει σημασία. Αυτές οι στιγμές είναι η ιστορία σου. Βάλε χρώμα στη ζωή σου, ποικιλία. Και τον αέρα που εισπνέεις, φύσηξε τον δυνατά...γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσοι μπορούν απο εσένα να αναπνεύσουν. . .

Ε-ναι-ΑΥΤΟΣ...

Κράτησε την ψυχή σου ζωντανή σε ένα καλό επίπεδο. Ζήσε τη ζωή όπως γουστάρεις και όχι όπως απαιτούν τα "πρέπει" ή τα "θέλω" άλλων. Απόλαυσε όσο μπορείς την κάθε στιγμή, αυτή που σε θλίβει ή σε συνθλίβει και αυτή που σε απογειώνει. Είναι όλες τους μοναδικές. Αγάπησε όποιον θες, όσο θες, όσο αντέχεις και πιο πολύ τον εαυτό σου, γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη αγάπη απ όλες ή πιο υγιής και η πιο αληθινή. Κι αν αγαπάς τον εαυτό σου, θα λατρέψεις τους ''δικούς'' σου και θα συγχωρέσεις τους ''ξένους'' σου. Εκεί η ψυχή σου θα βρει ηρεμία. Εκεί θα μπορέσεις επιτέλους να ζήσεις χωρίς να κοιτάς πίσω και χωρίς να πονάς.
Μόνος σου είσαι και μόνος σου θα σαι παντα, κι αυτό δεν ειναι απαραίτητα κακό, γιατί μόνος σου γεννήθηκες και μόνος σου θα πεθάνεις. Από σένα να εξαρτάσαι μόνο. Όλοι οι άλλοι θα λυγίσουν και θα πέσεις. Εσύ είσαι ο μόνος ικανός να κρατήσεις όρθιο τον εαυτό σου, ή να τον ισοπεδώσεις αν το θες. Μόνο εσύ έχεις αυτό το δικαίωμα και αυτή την υποχρέωση, κανείς άλλος.
Όλοι οι άλλοι είναι οι κομπάρσοι στη ζωή σου, αυτοί που θα σε κάνουν να γελάς, να κλαις, να χαιρεσαι και να λυπάσαι, να ενθουσιαζεσαι και να απογοητεύεσαι, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να αγαπάς και να αδιαφορείς. Θα 'ναι πάντα σημαντικοί και αναντικατάστατοι γιατί ο καθένας απο αυτούς έχει προσθέσει το λιθαράκι του σ' αυτό που είσαι σήμερα ή σ' αυτό που θα γίνεις αύριο. Και να χαίρεσαι γι αυτό, γιατί ο χρόνος σου δε σκορπίστηκε άδικα και για κανέναν ανάξιο. Όλοι άξιοι ήταν, όμως λίγοι επαρκείς. Κι αυτούς κρατάς κοντά σου, αυτούς τους λίγους, τους εκλεκτούς.
Ξέρεις κανείς τελικά δεν είναι εχθρός σου πιο μεγάλος απ' οτι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αυτός σου βάζει παγίδες, διλήμματα, δημιουργεί εμπόδια και αμφιβολίες, βλέπει σκιές και άλλοτε φαντάσματα. Ο εχθρός σου ο πιο μεγάλος είσαι εσύ, γιατί δεν αγαπάς τον εαυτό σου όσο πρέπει.
Να θυμάσαι να ζεις με βάση τα ''πιστεύω" σου και τις αξίες που κουβαλάς μαζί σου. Να θυμάσαι να αγαπάς απο επιλογή και δίχως προκαθορισμένα όρια. Να θυμάσαι να σηκώνεσαι όταν πέφτεις και να γελάς όταν πονάς. Να θυμάσαι όλους όσους στάθηκαν πλάι σου στις κακές και κυρίως στις καλές σου στιγμές και να παλεύεις να τους κρατήσεις δίπλα σου μια ζωή. Να θυμάσαι οτι κάποιοι σ'αγαπούν κι ας μην τους βλέπεις πάντα. Να θυμάσαι επίσης οτι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.Και να μη ξεχάσεις να στηρίζεσαι μονάχα στον εαυτό σου, είσαι μόνος σου και δεν είσαι ο μόνος....

Επαναστάτης στην αγάπη...

Δεν ήταν Πάσχα το φετινό, ήταν κάτι άλλο. Δεν ήταν ούτε Ανάσταση...ήταν επανάσταση. Ιδεών θα πω, ναι, και καταστάσεων. Αλλάζει ρε ο κόσμος, με ταχείς ρυθμούς εκεί έξω, και εσύ ακόμα ονειρεύεσαι θαύματα. Η αγάπη είναι θάυμα, άλλα έχει σταυρωθεί πολλές φορές, να ξέρεις, και ακόμα την πληγώνουν οι δειλοί.
-"Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις", παραδέχτηκα σε όλους τις τελευταίες μέρες και κυρίως στον εαυτό μου. Εγώ έπρεπε πρώτα να το καταλάβω. Ο φόβος τους άλλαξε, μου λες. Και πας εσύ ατρόμητος μετα στο πόλεμο, δίχως όπλα να αμυνθείς και νομίζεις πως θα επιβιώσεις. Θα σε τσακίσουν, στο λέω εγώ. Και θα φοβηθείς να το ξανατολμήσεις. Θα δειλιάσεις. Δεν θα αγγίξεις την αγάπη για δεύτερη φορά.
-Ρε έχουν τρελαθεί οι άνθρωποι- άντρες-γυναίκες. Κερατώνουν, (εξ)απατούν, λένε ψέματα, φεύγουν...ναι αυτό κυρίως, φεύγουν...
Παντού θα υπάρχει ο πόνος όπου κι αν πάς, για όπου κι αν φύγεις. Δε γλιτώνεις τελικά. Γιατί ποτέ καμία λογική δε κυριάρχησε στα συναισθήματα των ανθρωπων  για πολύ καιρό. Φύγε εαυτέ μου, φύγε έρωτα μου και εσύ φίλε μου. Φύγε να σωθείς απ την αγάπη μου ή τη δική σου που δε μπορείς να αντέξεις. Δε θα σε κακολογήσω ούτε εγώ, γιατί τον ξέρω τον δρομο απο πριν. Τον έχω περπατήσει πολλες φορές. Γιατί κάπου κάπου σου πέφτει βαριά η τόση οικειότητα μαζί με το δέσιμο και την αγάπη. Και κάποιες άλλες φορές, σε κυριεύει ο φόβος της απώλειας και το βάζεις πρώτος στα πόδια. Γιατί πονάει πιο πολύ να σε απορρίψει εκείνος ο "ανθρωπος σου", πριν απο σένα. Φύγε,όπως κάνω και εγώ...
Θα φύγω, μα θα βρω κι άλλους δειλούς στο δρόμο μου. Γιατί κάποια στιγμή, όλοι παίρνουμε τον ίδιο δρόμο, μα όλοι κάπου φτάνουμε...
Θα φύγω, μα αν γυρίσω θα 'ναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Και θα γυρίσω, γιατί στην αγάπη εγώ κάνω κύκλους, έτσι για να μην λέγομαι ψευτο-επαναστάτης.
Επαναστατώ, μα δε θα σταυρώσω κανέναν, ελπίζω, όσο δυσκολες και αν έγιναν οι σχέσεις, αγαπη μου! 


 

ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΕΙ

http://www.youtube.com/watch?v=n3Pep4IcG4U&feature=related 

Τώρα τελευταία μυρίζομαι την αλλαγή στον αέρα. Είναι μάλλον πάλι αυτή η μεταβατική περίοδος που βιώνω, όταν βρίσκομαι κοντά σε κάθε τέλος. Όπως ακριβώς μυρίζει η ανοίξη σαν έρθει… Δεν ξέρω, τελευταία δεν αντέχω να σκέφτομαι το «μετά». Θέλω για μια φορά να σκέφτομαι πρώτα το τώρα. Γι αυτό το αποφεύγω. Ήρθε η στιγμή στη ζωή μου να πάρω αποφάσεις σπουδαίες και σημαντικές, ή μάλλον πλησιάζει αυτή η ιερή στιγμή.

Μονίμως τις απέφευγα τις μεγάλες ευθύνες όχι από δειλία, αλλά γιατί και πάλι την αποτυχία των επιλογών μου μόνο σε μένα θα τη χρέωνα, σε αυτή μου την αναποφασιστικότητα. Και δες που η ζωή σε φέρνει πλάι σε διλήμματα και σε γενναίες αποφάσεις, σε αυτά τα σταυροδρόμια του σωστού και του λάθους. Διάλεξε σου λέει, αν σου βαστάει, διάλεξε. Και εσύ διαλέγεις.

Λοιπόν, τώρα εγώ βρίσκομαι στο μεταίχμιο της ωριμότητας και της παιδικότητας. Σε αυτή τη φάση που δεν φανταζόμουν να φτάσω ποτέ ή τουλάχιστον να φτάσω τόσο γρήγορα. Νερό κυλούν τα χρόνια. Αυτό μου είπαν οι σοφοί και ο χρόνος το απέδειξε το θεώρημα. Το πρόβλημα μου δεν είναι που μεγαλώνω, όχι προς το παρόν. Είναι που πρέπει να πάρω αποφάσεις για το μεγάλωμα μου. Όταν έρθει. Κι αυτό το "πρέπει" να σου πω την αλήθεια, ποτέ μου δεν το χώνεψα.

Τελειώνει η φοιτητική ανεμελιά και η αναισθησία, και έχω 2 επιλογές: ή να παρατείνω λίγο ακόμα τον καιρό ή να επιστρέψω στην αφετηρία μου. Το θέμα είναι ότι την έχω αγαπήσει τόσο αυτή την πόλη, μα τόσο, που είναι ανώφελο να προσπαθείς να αποχωριστείς κομμάτι του εαυτού σου. Kαι από την άλλη, με περιμένουν άνθρωποι αλλού, πιο σημαντικοί κι απ τον αέρα που αναπνέω. Όμως εκεί απ’όπου ξεκίνησα δεν θέλω να γυρίσω,το γιατί μη το ρωτας. Ισως γιατί είχα πάντα πράγματα που υπήρχαν, χωρίς να δημιουργήσω τίποτα εγώ. Και εδώ το νιώθω. Εδώ ξεκινησα από το μηδέν και έγινα κάτι, έχω κάτι δίπλα μου και κάτι στη ψυχή μου. Κλαίω και χαμογελώ, χαίρομαι και απογοητεύομαι και αυτό είναι κάτι. Είναι αλλιώς εδώ αυτό το κάτι. Εκεί είναι απλά το σπίτι, εδώ είμαι απλά εγώ.

Θα ‘ θελα να μείνω εδώ... μα και εκεί. Δεν το 'χω αποφασίσει ακόμα, δεν ήρθε ο καιρός, μη με πιέζεις. Έχω λίγες ανάσες ακόμα. Ισως να θέλω και να μείνω εδώ, κι ας γίνεται κάπου κάπου εχθρικό το περιβάλλον. Εγώ έχω επιβιώσει και σε δήθεν φιλικά….

Φως σαν βολίδα

Μια φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι η καρδιά μου σπάει μες στο φως σε είδα
Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη
μες στην αλλαγή βλέπω μ' άλλα μάτια

Όλα είναι ίδια αν δε τ' αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ' τη δικιά σου τη ματιά
μέσα απ' τη δικιά σου τη ματιά

Μια φωτογραφία κομματάκια δυο
έχω να σε δω χρόνια αστεία-αστεία
Πιάνω την κολλάω σε ξανακοιτώ
πιο όμορφη θαρρώ δείχνεις μου όσο πάω

Στην καρδιά σου καίει μια μικρή φωτιά
κι από τη ματιά ένα φως που ρέει
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα

............................................................................................................................................................... Μες την αλλαγή βλέπω μ'άλλα μάτια τελικά.Υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν όμορφες στιγμές που μπερδεύονται  με τις άσχημες και υπάρχει και  δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουμε κάθε λάθος μας. Ευκαιρίες  που σκάνε σα φωτοβολίδα σε καθαρό ουρανό ή και συννεφιασμένο, δεν έχει σημασία...