..."something borrowed"

Δανεικά συναισθήματα, δανεικά και αγύριστα. Όλα αυτά που μοιραζόμαστε και όλα αυτά που υποδεχόμαστε, δανεικά. Οι φιλίες που κράτησαν χρόνια και δεν υπάρχουν πια, οι έρωτες οι πολλά υποσχόμενοι και εν καιρώ «αποδεσμευόμενοι». Τα λόγια που ακούστηκαν και αποσβέστηκαν  και οι πράξεις που έπρεπε να γίνουν και ποτέ δεν έγιναν. Τα μεγάλα « σ’ αγαπώ»  που πέρασαν στην αιωνιότητα χωρίς συνοδεία, κι άλλα που  δεν γεννήθηκαν ποτέ. Οι μεγάλες προσδοκίες που διαψεύστηκαν, οι χαρές που έγιναν λύπες, οι  μεγάλες λύπες που έγιναν θανατηφόρες και αυτές που μεταλλάχτηκαν σε ευτυχία. Οι πόνοι που σημαδέψανε καρδιές και αυτοί που έγιναν μάθημα. Οι αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και αυτές που πλήγωσαν. Τα ψέματα που ωραιοποίησαν μόνο για μια λάμψη φωτός καταστάσεις και τα ψέματα που αποκαλύφθηκαν. Οι στιγμές που χάθηκαν και οι ματιές που δεν ενώθηκαν. Η τύχη που δε φάνηκε όταν έπρεπε και η ατυχία που σε εγκατέλειψε επιτέλους. Η αγάπη που δεν ήταν ποτέ αμοιβαία, οι αυταπάτες που γέννησαν επιθυμίες και ευχές, το τέλος που δεν απέφυγες και τον πόνο που ένιωσες, έτσι για να είσαι σήμερα μια δανεική ζωή.

Ναι, ότι είσαι, θα το επιστρέψεις. Ίσως όχι στον ίδιο που σε έκανε ότι είσαι σήμερα, όχι σ αυτόν που μοιράστηκε τον εαυτό του μαζί σου, ίσως σε κάποιον άλλον. Και αυτή η αλυσίδα δανεισμών και  «πέρα δώθε» θα συνεχιστεί στη αιωνιότητα, μέχρι να ανακαλύψεις πως είσαι όλοι όσοι πέρασαν απ τη ζωή σου. Και όλοι αυτοί, την ζωή των οποίων άγγιξες, είναι εν μέρει λίγο από σένα. Δανεικοί και αυτοί. Και μάλλον δεν υπήρχε ποτέ στη γη, πλήρης αμοιβαιότητα συναισθημάτων και στιγμών ανάμεσα στα ίδια υποκείμενα μιας σχέσης, αλλά σίγουρα η νομοτέλεια της φύσης έχει φροντίσει να θεμελιώνει την αμοιβαιότητα σε διαφορετικές και ανόμοιες καταστάσεις. Να σου επιστρέφει ότι δάνεισες, απ’ αυτούς που δεν το περιμένεις καν, απ’ αυτούς που ποτέ δεν είχες συναλλαγές κανενός είδους. Και πάντα στις επιστροφές αυτού του είδους ξέρεις, το κέρδος είναι μεγαλύτερο και συνοδεύεται και από άπειρα χαμόγελα, γιατί είναι μη αναμενόμενο και ειλικρινές.

Δανεικά είναι όλα και αγύριστα, απ αυτούς στους οποίους τα δάνεισες. Κι όλα αυτά που έπαθες και υποχρεώθηκες στο  να τα υποστείς, δανεικά ήταν και αυτά, και περαστικά. Όλα είναι περαστικά για να προχωράμε παρακάτω. Και τώρα το καταλαβαίνω αυτό που προσπαθεί να πει σε όλους η ζωη: «Αν θες να σου επιστραφεί ότι δάνεισες στο ακέραιο και το απαιτείς με σθένος, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να χάσεις το χρόνο που θα σου χρειαζόταν να αποδεχτείς αυτό που σου δίνεται απ’ αλλού απλόχερα και στη διπλάσια αξία» .

ΟΛΑ Σ' ΑΓΑΠΑΝΕ....

Στον κόσμο της διασκέδασης δεν υπάρχουν συναισθήματα, λενε. Γιατί εκεί "το φαίνεσθαι" κάνει πάρτυ και αυτό μαζί με τους θαμώνες. Εκεί η εικόνα του καθενός αντικαθιστά λέξεις, σκέψεις και αισθήματα. Έτσι λένε. Όμως τελικά, δεν υπάρχει τίποτα πιο απόλυτο στο σύμπαν απ την σχετικότητα. Γιατί η αλήθεια των ανθρώπων που αγαπιούνται, που και που, ομορφαίνει τον κόσμο, αλλάζει χαρακτήρες και αναγεννά τις χαμένες ελπίδες όλων. Και ξέρεις τί; Αυτό το ψεύτικο "φαίνεσθαι" που λένε, υπάρχει παντού, ακόμα και στον κόσμο της διασκέδασης, κάποιο βράδυ, με επιτηδευμένες έστω εμφανίσεις, με γκλίτερ και χρυσόσκονη, τσιγάρα και αλκοόλ, και κάποιες φορές μεταμορφώνεται σε "είναι".
Στα  μπουζούκια, ναι εκεί το είδα. Νατάσα Θεοδωρίδου στην πίστα, μουσική στον αέρα.(συγχώρεσε με αν αυτές είναι για σένα αστείες λέξεις). Σιωπή για λίγο, ως την έναρξη του επόμενου κομματιού. Ρωτάει: "Υπάρχουν ερωτευμένοι εδώ σήμερα; Γιατί το επόμενο τραγουδι είναι αφιερωμένου σε όσους αγαπούν." Αρχίζει η μουσική και το "Ολα σ'αγαπάνε" ακούγεται απ τα χείλη της. Ο νεαρός απ το πρώτο τραπέζι αρπάζει αμέσως την κοπέλα του, ανεβαίνει μαζί της στην πίστα, την αγκαλιάζει σφιχτά και αρχίζουν να χορεύουν. Όλο το μαγαζί να χειροκροτά. Δεν ήταν η κίνηση που φάνηκε ρομαντική στον κόσμο, αλλά ο τρόπος του.
Ηταν ο τρόπος του αληθινός. Να την κρατά σφιχτά να μην του φύγει. Να την κοιτά συνέχεια στα μάτια, σα να μην πιστεύει οτι είναι δικιά του. Ναι, ένας άντρας 2 μέτρα, μπροστά σε τόσο κόσμο, να κάνει σα μικρό παιδί που κάποιος του αγόρασε επιτέλους το παιχνίδι που ήθελε καιρό. Και εκείνη εκεί στην αγκαλιά του, ήρεμη και συνεσταλμένη, να αφήνεται. Και αυτός να συνεχίζει μέχρι το τέλος του τραγουδιού, κοιτώντας την στα μάτια, χωρίς αναστολές, χωρίς εγκράτεια.
Μα θα μου πεις, μιλάει το αλκοόλ. Σίγουρα μιλούσε και αυτό, θα σου πω. Αλλά έχω δει πολλά ζευγάρια νηφάλια και μη, να αγαπούν λιγότερο και έχω δει και άλλους σοβαρούς και μετρημένους, να πληγώνουν και να εξαπατούν. Μη μου μιλάς, λοιπόν, μόνο για ψεύτικα χαμόγελα και ψευτικες αγάπες στο χώρο της νύχτας. Βλέπεις, αυτοί είναι πιο νηφάλιοι στην αγάπη απο σένα που δεν πίνεις. Βλέπεις, αυτοί τολμάνε την έκθεση και δεν τους νοιάζει η εικόνα τους. Γιατί όσοι μέθυσαν απο αγάπη, ξέρουν.
Σ' αυτό τον κόσμο του "φαίνεσθαι", θα πω, "είναι'' υπαρκτές και τέτοιες αγάπες. Να το 'βλεπες μονάχα πως όπως έπαιζαν οι μουσικοί αυτό το τραγούδι, αυτοί χορεψαν στ' αλήθεια το "ΟΛΑ Σ'ΑΓΑΠΑΝΕ, ΌΠΩΣ Σ' ΑΓΑΠΩ"....

Για εσάς...

Ηρεμώ με τις αγάπες μάτια μου. Με ηρεμούν. Αυτές οι απλές ερωτικές σχέσεις, που ξεκινούν αθόρυβα και συνεχίζουν σιωπηλά, μα έντονα. Τα αόρατα νήματα είναι οι δυνατότεροι δεσμοί, λένε. Και για φαντάσου, άλλοι κάνουν κρότο, να ακουστούν, να διαρκέσουν μα όλο χάνουν ζωή και αξιοπρέπεια.

Με ξεκουράζουν οι χαλαρές οι σχέσεις, έστω να τις βλέπω που και που και ας μη τις βιώνω. Αρκεί να ξέρω πως βρίσκονται  εκεί έξω,  πως υπάρχουν στη ζούγκλα της αγάπης και ήμερα θηρία. Και όταν το ζουν δικοί μου άνθρωποι και αγαπημένοι, εύχομαι, θεέ μου, να τους κρατήσει μια αιωνιότητα το δέσιμο. Να βλέπω γύρω μου χαμόγελα, κουράγια, υπομονή και πείσμα , για  να δυναμώνω κάπου κάπου και εγώ και να προχωρώ χωρίς να φοβάμαι το άγνωστο.

Γι’ αυτό υπάρχουν και οι άλλοι, για να γεμίζουν τις άδειες μας ζωές. Και γι’ αυτό υπάρχουν, μα και για πολλά άλλα… Όνειρα θέλει ο κόσμος και παραμύθι να ηρεμήσει, να κλείσει τα μάτια και τα αυτιά και ας αισθάνεται τον κίνδυνο μπροστά του. Δε φοβάται. Ευτυχισμένος να ναι ο κόσμος για να μοιράζει δανεικά χαμόγελα, όταν σου τα στερούν εσένα. Ιδανικές να ναι οι σχέσεις- μόνιμα ή προσωρινά- ή δανεικές έστω…οι υγιείς οι σχέσεις μόνο.

Από απόσταση μαζί ή κοντινά μαζί ,δεν πειράζει, όπως και να χει. Δεν πειράζει, αν δεν σπαει το σκοινί, αν βαστούν οι καρδιές και αντέχουν οι άνθρωποι. Και αυτές τις ήρεμες αγάπες όλοι συμμάχους στο δικό τους αγώνα θέλουν να 'χουν. Ιερά λάβαρα να τα βαστούν μπροστά για να τρομάζουν τους εχθρούς, χωρίς αγώνα, χωρίς μάχη. Ας μην είναι τελείως  δικές μου αυτές οι αγάπες, δεν πειράζει. Ας είναι αγάπες των δικών μου, σαν δικές μου θα ναι.  Γιατί το ρήμα «αγαπώ»  αιώνες τώρα κλίνεται καλύτερα στον πληθυντικό παρά στον ενικό αριθμό.

(Αφιερωμένο στη Φ και στον Γ. και σε πολλούς  ακόμα)

Αλλήλων έργα

Αγάπησες ακόμα και αυτό που νόμιζες ότι μισούσες και απεχθανόσουν. Αυτό που δεν ήταν κάτι φοβερό για τους άλλους, αλλά ήταν αδιανόητο για σένα. Εσύ που μια ζωή μιλούσες και διέδιδες πως δεν μπορείς την καταπίεση, πως δεν αντέχεις τη συμβίωση, την πλύση εγκεφάλου, την αφέλεια. Εσύ ακόμα έλεγες πως δεν αντέχεις άλλα πιο χαζά, όπως το camping, τις ξένες τουαλέτες, τους ψεύτες και αγενείς ανθρώπους, την πολυλογία, τις μεγαλοστομίες. Δήλωνες λάτρης του "λακωνίζειν'', της διασκέδασης, των μεγάλων παρέων, του "καθωσπρεπισμού" και της γαλήνης. Εσύ που όλο έλεγες, όλο μιλούσες.
Βλέπεις ,λοιπόν, πως αρκεί ένας μονάχα άνθρωπος να σου αλλάξει τα μυαλά. Αυτός να ' ναι ο ένας που θα σε κάνει κάποιον άλλο. Θα σε μεταμορφώσει. Εσύ θα κάνεις όλα σου τα δήθεν αδιανόητα. Γιατί τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, μέχρι να δούμε πως γίνεται στην πράξη, δοκιμάζοντας το.
Αρκεί η αγάπη προς αυτόν τον ΕΝΑ άνθρωπο, ο χώρος και ο χρόνος που του δίνεις για να χωρέσει στη ζωή σου η διαφορετικότητα. Να μπουν στη ζωή σου οι συνήθειες του ,οι πράξεις του και οι σκέψεις του και να σε επηρεάσουν.Αρκεί να τολμήσεις να αγγίξεις τους φόβους σου και να τους ξεπερασεις. Κάποιος σου έδειξε τον δρόμο απ'την αφετηρία σου προς τον τερματισμό της ζωής σου, ή μάλλον κάποιοι. Ηταν πολλοί, γιατί και εσύ δεν είσαι ένας. Είσαι όλοι αυτοί μαζί. Ολοι όσοι μπήκαν στη ζωή σου, είσαι.
 Τώρα κάνεις πράγματα που ούτε φανταζόσουν, γιατί αγαπάς ή γιατί σ'αρέσαν τελικά ή ίσως γιατί σου έγιναν συνήθεια. Κι όλα αυτά τα κουβαλάς μαζί σου. Πάντα θα θυμάσαι στιγμές, καλές ή κακές, δεν έχει σημασία. Αυτές οι στιγμές είναι η ιστορία σου. Βάλε χρώμα στη ζωή σου, ποικιλία. Και τον αέρα που εισπνέεις, φύσηξε τον δυνατά...γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσοι μπορούν απο εσένα να αναπνεύσουν. . .

Ε-ναι-ΑΥΤΟΣ...

Κράτησε την ψυχή σου ζωντανή σε ένα καλό επίπεδο. Ζήσε τη ζωή όπως γουστάρεις και όχι όπως απαιτούν τα "πρέπει" ή τα "θέλω" άλλων. Απόλαυσε όσο μπορείς την κάθε στιγμή, αυτή που σε θλίβει ή σε συνθλίβει και αυτή που σε απογειώνει. Είναι όλες τους μοναδικές. Αγάπησε όποιον θες, όσο θες, όσο αντέχεις και πιο πολύ τον εαυτό σου, γιατί αυτή είναι η μεγαλύτερη αγάπη απ όλες ή πιο υγιής και η πιο αληθινή. Κι αν αγαπάς τον εαυτό σου, θα λατρέψεις τους ''δικούς'' σου και θα συγχωρέσεις τους ''ξένους'' σου. Εκεί η ψυχή σου θα βρει ηρεμία. Εκεί θα μπορέσεις επιτέλους να ζήσεις χωρίς να κοιτάς πίσω και χωρίς να πονάς.
Μόνος σου είσαι και μόνος σου θα σαι παντα, κι αυτό δεν ειναι απαραίτητα κακό, γιατί μόνος σου γεννήθηκες και μόνος σου θα πεθάνεις. Από σένα να εξαρτάσαι μόνο. Όλοι οι άλλοι θα λυγίσουν και θα πέσεις. Εσύ είσαι ο μόνος ικανός να κρατήσεις όρθιο τον εαυτό σου, ή να τον ισοπεδώσεις αν το θες. Μόνο εσύ έχεις αυτό το δικαίωμα και αυτή την υποχρέωση, κανείς άλλος.
Όλοι οι άλλοι είναι οι κομπάρσοι στη ζωή σου, αυτοί που θα σε κάνουν να γελάς, να κλαις, να χαιρεσαι και να λυπάσαι, να ενθουσιαζεσαι και να απογοητεύεσαι, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να αγαπάς και να αδιαφορείς. Θα 'ναι πάντα σημαντικοί και αναντικατάστατοι γιατί ο καθένας απο αυτούς έχει προσθέσει το λιθαράκι του σ' αυτό που είσαι σήμερα ή σ' αυτό που θα γίνεις αύριο. Και να χαίρεσαι γι αυτό, γιατί ο χρόνος σου δε σκορπίστηκε άδικα και για κανέναν ανάξιο. Όλοι άξιοι ήταν, όμως λίγοι επαρκείς. Κι αυτούς κρατάς κοντά σου, αυτούς τους λίγους, τους εκλεκτούς.
Ξέρεις κανείς τελικά δεν είναι εχθρός σου πιο μεγάλος απ' οτι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αυτός σου βάζει παγίδες, διλήμματα, δημιουργεί εμπόδια και αμφιβολίες, βλέπει σκιές και άλλοτε φαντάσματα. Ο εχθρός σου ο πιο μεγάλος είσαι εσύ, γιατί δεν αγαπάς τον εαυτό σου όσο πρέπει.
Να θυμάσαι να ζεις με βάση τα ''πιστεύω" σου και τις αξίες που κουβαλάς μαζί σου. Να θυμάσαι να αγαπάς απο επιλογή και δίχως προκαθορισμένα όρια. Να θυμάσαι να σηκώνεσαι όταν πέφτεις και να γελάς όταν πονάς. Να θυμάσαι όλους όσους στάθηκαν πλάι σου στις κακές και κυρίως στις καλές σου στιγμές και να παλεύεις να τους κρατήσεις δίπλα σου μια ζωή. Να θυμάσαι οτι κάποιοι σ'αγαπούν κι ας μην τους βλέπεις πάντα. Να θυμάσαι επίσης οτι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ.Και να μη ξεχάσεις να στηρίζεσαι μονάχα στον εαυτό σου, είσαι μόνος σου και δεν είσαι ο μόνος....