Kαρδιές βαρίδια

Το εύκολο και το δύσκολο είναι δύο έννοιες καθαρά υποκειμενικές. 

Μεγαλώνεις για να παραδεχτείς το αυτονόητο: «Οι σχέσεις είναι δύσκολες». Θα πάρουν την μορφή που εσύ θες να τους δώσεις. Μπορούν να γίνουν ευλογία, πόνος, χημεία, συνήθεια ή και φαντασία. Μα σε κάθε περίπτωση οι σχέσεις είναι ένα ταξίδι, ένας δρόμος προς δύο κατευθύνσεις. Εσύ διαλέγεις εάν θα πας μπροστά, κοιτώντας το μέλλον ή πίσω επιμένοντας παρελθοντικά.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα και τα διπλά και τα τριπλά. Αυτό που αλλάζει βέβαια στα πολλαπλά λάθη είναι η ποσότητα της αξιοπρέπειας που χάνεις. Χάνεις λίγο από τον εαυτό σου, το αναγνωρίζεις, προσπαθείς, μα θέλει χρόνο και επιμονή για να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να δεις υπερηφάνεια. Οι σχέσεις εξάλλου είναι δύσκολες και έτσι δικαιολογούνται και τα λάθη. Ναι, αυτά τα λάθη που λέγανε πάντα οι μεγάλοι, πως είναι το άλφα και το ωμέγα της ωριμότητας.

Οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια. Είναι μόρια αέρα που καταλαμβάνουν ακριβώς όσο χώρο τους δίνεις. Άλλοι θα μείνουν από επιλογή, άλλοι από ανάγκη. Άλλοι προσωρινά και άλλοι μόνιμα. Οι σχέσεις είναι δύσκολες, ναι, γιατί δεν τις βρίσκεις αλλά τις φτιάχνεις. Τις χτίζεις από την αρχή, κάθε φορά, επιλέγοντας τα υλικά σου ένα-ένα. Η σταθερότητα των σχέσεων εξαρτάται από το πόσο χρόνο έχεις και ποια επίπεδα δυσκολίας σου αρέσουν. Ρίχνοντας λίγο νερό στο χώμα, γρήγορα θα φτιάξεις σχέσεις από λάσπη. Το γεγονός ότι η λάσπη θα κρατήσει όσο θελήσει ο καιρός και η τύχη δεν πάει να πει πως πρέπει να πιστέψεις οτι έχεις σχέσεις από διαμάντι. Η άγνοια αυτή σε πάει πίσω, σε καταστρέφει. Ρίχνοντας νερό στο τσιμέντο, θα φτιάξεις σχέσεις από μπετόν. Και το μπετόν για να δέσει θέλει χρόνο και φροντίδα. Να μην πιστέψεις πως σταματάει ποτέ η οποιαδήποτε προσπάθεια και το οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Οι σχέσεις είναι μια δουλειά full-time. Και ειδικά οι σχέσεις οι αληθινές, οι μόνιμες και οι δύσκολες. Αυτές ποτέ δεν κουράζουν, γιατί ποτέ δε σταματούν να εκπλήσσουν. Πολεμώντας να φτάσεις στην πλήρη γνώση του άλλου, χρόνια μετά, συνειδητοποιείς πως ποτέ δε θα βρείς πάτο σε κάτι άπειρο, σε κάτι αξιόλογο και σε κάτι τόσο δυνατό και δύσκολο όπως η αγάπη. Γιατί αν κάτι μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό σε όποια δυσκολία, αυτό είναι μόνο η αγάπη και τα παράγωγα της. Η επιμονή, η αντοχή και η προσπάθεια. Και ευτυχώς, τα αληθινά και τα αξιόλογα δεν έχουν πάτο.

Οι καρδιές έχουν βαρίδια. Βυθίζονται σε βάθη στο «μαζί» και αναδύονται στην επιφάνεια στο «χώρια». Ή και το αντίθετο. Οι κανόνες του παιχνιδιού δεν βρέθηκαν ακόμα. Ναι, οι σχέσεις είναι δύσκολες, γιατί έχουν για βαρίδια τα αισθήματα. Κανείς δε θέλει να χάνει, ειδικά αν προσπαθεί, εάν δημιουργεί, εάν χτίζει. Μα έτσι πάει το παιχνίδι. Κάποιοι νομίζουν πως χάνουν, αλλά ουσιαστικά κερδίζουν και κάποιοι χάνουν πραγματικά. Το δύσκολο είναι η αξιολόγηση με καθαρό μυαλό, χωρίς τις παρεμβάσεις της καρδιάς. Χωρίς ανόητες γενικεύσεις και αισθηματισμούς. Το «πάντα» και το «ποτέ» εξάλλου, ήταν πάντοτε δύο λέξεις απαγορευμένες για την καρδιά, αντίθετες με την ανθρώπινη φύση. Απαγορευμένες, μα ούτε αδύνατες ούτε ανύπαρκτες.

Οι αρνητικές καταστάσεις πρέπει να μένουν πίσω. Και εδώ δεν έχεις επιλογή. Εδώ διαλέγεις τη ζωή σου. Εύκολο είναι να το πεις, δύσκολο να το κάνεις, αλλά οι καταστάσεις οι άσχημες έχουν πόνο και ο πόνος είναι το χειρότερο βαρίδιο απ’ όλα. Σε οδηγεί πιο κάτω και απ’ τον πάτο. Πιο πέρα και απ’ το τέρμα. Πιο έξω και από σένα. Χάνεσαι , μπερδεύεσαι και σταματάει ο χρόνος. Άσε το παρελθόν πίσω σου, μη διστάσεις. Η διστακτικότητα κάνει το τέλος πιο δύσκολο, αλλά δεν θα το αλλάξει. Το τέλος δεν αλλάζει, είτε το αποδεχτείς, είτε όχι και είναι πάντα οριστικό. Μπορεί να το  καθυστερείς, μπορεί να του δίνεις το φιλί της ζωής αλλά δε θα το γλιτώσεις. Μην αργείς να κοιτάξεις μπροστά. Αυτό είναι το δύσκολο, αυτό, που λέγεται νέα αρχή.

Οι νέες αρχές κρύβουν νέα βαρίδια, τον φόβο και την αυτοσυγκράτηση, την επιφυλακτικότητα και την καχυποψία. Το δύσκολο στις νέες αρχές είναι να αφεθείς. Και ειδικά στις νέες καρδιές και στις νέες αγάπες. Να βρεις ξανά το χαμόγελο σου, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Με τις ίδιες λέξεις, τα ίδια όνειρα, την ίδια ειλικρίνεια.

Θα κοιτάξεις μπροστά παίρνοντας μαζί σου τον καλύτερο σου εαυτό, αυτόν που είχες ή αυτόν που απέκτησες στην πορεία. Θα πετάξεις όλα σου τα βαρίδια, αυτά που σε κρατάνε μακριά από όλες τις αγάπες, και τις εύκολες και τις δύσκολες. Θα πάρεις μια απόφαση για τη ζωή σου, για το που θέλεις να είσαι και με ποιους. Θα πεις μια «καληνύχτα» στο παρελθόν σου, αυτό που σε στενοχωρεί και σε κρατάει πίσω μαζί του.  Θα ανοίξεις την πόρτα, θα αντικρύσεις τον ήλιο και με ανοικτά τα μάτια θα κάνεις το επόμενο, έστω δύσκολο βήμα. 

Γιατί οι καρδιές χωρίς βαρίδια, αγάπη μου, πετάνε.       

O άνθρωπος μιας πόλης

Έχεις περάσει ολόκληρη τη ζωή σου μες την πόλη, ή και τμήμα της ζωής σου μέσα σε αυτήν.       Ναι, είναι αυτές οι πόλεις που σε βρίσκουν στο μηδέν, στην αρχή της όποια σου ζωής, της αλλαγής ή της συνέχειας μετά από κάποιο τερματικό γεγονός. Σε βρίσκουν στο μηδέν και σε πάνε στο κάπου. Σε μεγαλώνουν, σε ανατρέφουν, σε ωριμάζουν, ώσπου φτάνει η στιγμή που σε απελευθερώνουν. Σε αφήνουν να φύγεις, να ανοίξεις τα φτερά σου για αλλού και ας επιμένεις να κοιτάζεις πίσω που και που διστακτικά. Και εσύ, πρέπει να φύγεις, όχι γιατί αυτές οι πόλεις δε σε αντέχουν πια, αλλά γιατί δεν μπορούν να σου προσφέρουν κάτι περισσότερο, χωρίς να καταστρέψουν αυτό που ήδη έχεις.

 Θα βάλεις κάτω το κεφάλι, θα περπατήσεις στα αγαπημένα σου δρομάκια για τελευταία φορά, θα γελάσεις δυνατά, θα κλάψεις λίγο ή πολύ, θα πάρεις μια τελευταία ανάσα και θα

 από-χωριστείς.

Ο από-χωρισμός και η αλλαγή είναι ίσως από τους μεγαλύτερους μας φόβους. Φόβοι επαναλαμβανόμενοι και ανατροφοδοτούμενοι από κάθε νέα μας εμπειρία.

Αν δεν λύσεις τα σκοινιά της βάρκας σου απ’ τη στεριά πως θα μπορέσεις να ταξιδέψεις;

Αν δεν ταξιδέψεις πως θα μάθεις που ανήκεις τελικά;

Και αν δεν μάθεις που ανήκεις, πες μου ποια πόλη θα σε χωρέσει;

Είναι και αυτή η ''τελευταία φορά'', που λέμε σαν υπόσχεση, σε ό,τι αγαπάμε. Συγκεκριμένα, σε ό,τι αγαπάμε και μας πληγώνει.

–Τελευταία φορά και θα φύγω.

–Τελευταία φορά και δεν θα ξανάρθω.

-Τελευταία φορά και μετά…;

Η τελευταία φορά θα διαπιστώσεις πως ανανεώνεται κάθε φορά που την λες. Γιατί όταν κάτι το λες με δύναμη και πάθος, είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν αντέχεις να το κάνεις κιόλας. Εξαντλείς όλη τη δύναμη του πραγματοποιήσιμου στις λέξεις και αφήνεις αδύναμες τις πράξεις. Και αυτή η τελευταία φορά γίνεται η επανάληψη μιας πράξης. Μέχρι να μην το πεις και να το κάνεις επιτέλους. Και αυτή η πράξη θα σου βγει τόσο φυσικά, όσο η δύναμη της λήθης. Και θα ‘ναι αυτή, η τελευταία φορά που θα πας. Και θα από-χωριστείς.

Και είναι και αυτοί οι άνθρωποι στις όποιες πόλεις, που διακρίνονται σε τόσες πολλές κατηγορίες που δε σου φτάνουν δυο ζωές να καταλήξεις. Και τους διαλέγεις προσεκτικά έναν -έναν,  κάποιους τους κρατάς, κάποιους τους επιστρέφεις και όλους τους συνδέεις με την πόλη. Κάποια μέρα τους αφήνεις και αυτούς να φύγουν, να σε από-χωριστούν, ώσπου να ‘ρθει η στιγμή να σε από-δεσμεύσουν εκείνοι και να μείνουν αυτοί με την πόλη που αγαπάς σαν το κομμάτι σου που άφησες εκεί. Και όσο και αν θυμούνται ή αν αγαπούν είναι αυτή η ''τελευταία φορά μαζί''που ίσως θα μείνει να θυμάται αυτή η πόλη.

Μόνο τότε θα ξέρεις πια, πως τουλάχιστον εξωτερικά, έχεις κλείσει τους λογαριασμούς μαζί τους και με την πόλη επίσης, όταν το ‘εδώ’ γίνει ‘εκεί’. Όταν το πεις, το ακούσεις και κυρίως το αισθανθείς και το καταλάβεις. Σε αυτό το ‘εκεί’ ολοκληρώνεται ο από-χωρισμός και γίνεται πράξη η ''τελευταία φορά''. Μα τότε μόνο το ξεπερνάς, όταν πια δε σε πονάει.

Και είναι αυτές οι πόλεις, που είναι αναγκαστικά ποιοτικά κατώτερες από αυτούς τους ανθρώπους που τις αποθεώνουν. Και δε χωρά σύγκριση καμιά, στον από-χωρισμό των ανθρώπων όλων των πόλεων που αγαπάς.

Δεν ξέρω αλήθεια πως θα ναι, αν μια μέρα αυτή η πόλη που ξεχνώ σιγά-σιγά μου ζητήσει να γυρίσω πισω για ''τελευταία φορά'' και πάω και δεν τους βρω εκεί.

Ο πιο μεγάλος φόβος είναι η μετατόπιση του από-χωρισμού από το ‘εκεί’ στο ‘εδώ’. Και αυτή η αλλαγή δεν ξεπερνιέται.

                          Γιατί ανήκεις σε ό,τι αγαπάς…